SAHTE BAHANELER

Apansız yeşeren umutlarım oluyor bazen..
Onca güvensizliğin içinde ' Belki bu sefer yanılırım ' cümlesine sığınarak bir şans vermek istiyorum...
Kendime...Hayata...AŞK'a...
Her defasında aynı hayal kırıklığını yaşayacak olmanın emin adımlarıyla
'Belki...' diyerek başlıyorum.. Umutla diyorum 'MERHABA!'
Benimle aynı düşüncelere sahip olduğundan mı bilmem,aynı güvensizliği taşıdığından mı bahanelere sığınıyor her gelen hayatıma?...
Korkak insanları sevemedim ben hiçbir zaman..
Geçmişin izlerini taşısa da gelecekten korkmayacak insan..
Sahte bahaneler yaratmayacak çıkarken izinsiz girdiği hayatımdan... Madem gitmek için programladın kendini ilkbaharın kokusuyla gelmeyecek...çünkü zaten benim mevsimim hep sonbahar...
Geçmişte sende açılan yaraların acısını başkasından çıkarmanın ne alemi var ?
Hiç düşündün mü? Belki benim yaralarım seninkilerden çok daha ağır...Çok daha fazla umuduma veriyor zarar...
Hala bir şeyler için azıcık da olsa gücü kalanı mı bulur bütün bunlar?
Bütün iyi niyetimi kaybettim ben...
Merhametim kayıp gitti ellerimden...
Bunca söz dökülürken yüreğimden,
kahvemi yumumluyorum benim gibi umudunu yitiren biriyle beraber...
Kendisi aynen şöyle diyor:
' Nerden bulur bu insanlar ben mutsuzken gülünecek şeyleri? ' .....
Ayyyyyy.... Ayyyyy....Ayyyyy....