SAHTE BAHANELER

Apansız yeşeren umutlarım oluyor bazen..
Onca güvensizliğin içinde ' Belki bu sefer yanılırım ' cümlesine sığınarak bir şans vermek istiyorum...
Kendime...Hayata...AŞK'a...
Her defasında aynı hayal kırıklığını yaşayacak olmanın emin adımlarıyla
'Belki...' diyerek başlıyorum.. Umutla diyorum 'MERHABA!'
Benimle aynı düşüncelere sahip olduğundan mı bilmem,aynı güvensizliği taşıdığından mı bahanelere sığınıyor her gelen hayatıma?...
Korkak insanları sevemedim ben hiçbir zaman..
Geçmişin izlerini taşısa da gelecekten korkmayacak insan..
Sahte bahaneler yaratmayacak çıkarken izinsiz girdiği hayatımdan... Madem gitmek için programladın kendini ilkbaharın kokusuyla gelmeyecek...çünkü zaten benim mevsimim hep sonbahar...
Geçmişte sende açılan yaraların acısını başkasından çıkarmanın ne alemi var ?
Hiç düşündün mü? Belki benim yaralarım seninkilerden çok daha ağır...Çok daha fazla umuduma veriyor zarar...
Hala bir şeyler için azıcık da olsa gücü kalanı mı bulur bütün bunlar?
Bütün iyi niyetimi kaybettim ben...
Merhametim kayıp gitti ellerimden...
Bunca söz dökülürken yüreğimden,
kahvemi yumumluyorum benim gibi umudunu yitiren biriyle beraber...
Kendisi aynen şöyle diyor:
' Nerden bulur bu insanlar ben mutsuzken gülünecek şeyleri? ' .....
Ayyyyyy.... Ayyyyy....Ayyyyy....

Yarım Şarkılar

Lodosla gelen ezgiler gibi Poyrazıma karışınca yarım kalıyor sana yaptığım tüm şarkılar...

Hep eksikti zaten sırtımı döndüğümden beri o sahile bütün duygular... 

Sen bilmezken nefesimin içindeki buz kırıklarını ,ben hep hissederek nefes aldım senin soluduğun EGE kıyılarını... Kendimi kandırmaktan vazgeçtim artık..

Kabuğun altındaki yaram değilsin,hiç olmadın... Hep kanadın, hiç durmadın...

Yüzleşmişken bütün meltemlerle kirpiklerime düşen aklara ağladım bugün...

Göremediğim gözlerini yakar mı diye düşündüm anılar?

Hala gözlerinde var mıdır bana ait yakıcı yağmurlar?

Senin şehrine yağan yağmurlar... Benim boğazımda buz kırıkları..

Bir hayalin ortasına saplanıp kalmışçasına boş boş uykular uyudum... 

Ben gökyüzünde kırık bir uçurtma,sen beni ordan oraya savurdun...

Oysaki ne zaman vermiştim ellerine o ipleri hiç hatırlamıyorum...

Hayatımdan çıkıp gideli çok oldu biliyorum..

Nasıl oluyor da yokluğunla bile böylesine hayatımda olabildiğini hala anlayamıyorum...

Başka şarkılar dinliyorum artık... 

Bizim camdan kalbimiz tuz buz oldu parçalarını birleştiremeyeceğimiz kadar kırık...

Zaten o şarkıyı söyleyen kadın bile eskisi kadar hissederek dokunmuyor kulaklarıma..

Beraber hiç dinlemediğimiz şarkılarda bütün eksik yanımı seninle tamamlıyorum içimdeki fırtınalarıma...

Ben Poyrazımın boğazımı kesen buz kırıklarında nefes alıyorum bir damla unutulmamak ümidiyle...

Sen Lodosun serseri ruhunda kayıpsın soğumuş ellerinle...

Ve dilimde paramparça sana yapılan yarım şarkılar...