90 larda ne güzeldi şarkılar... daha bi anlamlıydı daha yalın daha sade daha kaliteli....Bendeniz'in eski albümlerinin tadı mesela bir başkaydı...Ya da biz başkaydık.. duygularımız başkaydı... umutlarımız başka.. hayallerimiz başkaydı belki de...Ya da sevdiklerim daha göçüp gitmemişti...yanımdaydı can dediklerim ozamanlar.. şarkılar daha bir anlamlıydı herkes nefes alırken...Ya da çocuktum bilmiyorum.. çocukluğun ne olduğunu unuttum hatırlamıyorum...Ya da daha sağlıklıydım.. daha sakindim..daha masumdum.. belki de hayatın ne olduğunu bilmiyordum..Ya da ağladığımda gözyaşlarımı silecek birileri vardı... o yüzden şarkılar daha mı anlamlıydı??? Şimdi değil...Ya da her yeni yılda yanımda diye güven duyduğum tek ADAM hayattaydı diye öyle miydi acaba? Nur içinde yat Babacım...
Sesini her dinleyişimde aklıma hep hiç bakmadığım gözlerine baktığımın gelmesi garip değil mi ???
Ben kimseye hata yapmadım... hep kendime hep kendime yaptım hataları.. Bu yüzden kimse değil ben suçluyum...
Ellerime o kremden sürüp avuçlarımı kokluyorum bazen..Bir zamanlar bir adamın avuçlarını öptüğümü unutmamak için...
Serdar Ortaç kız gibiydi ama ben ozamanlar daha çok severdim onu... Yaz yağmuru gibi düşerdi yüreğime...Belki de daha kolaydı ozaman hayat..Küçücük sarı teyibimin içine gömülüp radyo dinlerken record tusuna basıp kaset doldurmaktı tek zor gelen...Coğrafya sınavına çalışmamak için bahaneler üretmekti marifet..Okulu asmaktı eğlence..dersten kaçmaktı yetenek isteyen...Platonik aşk yüzünden bunalıma girip Çelik Hercai dinlemekti en çok bizi üzen..En ufak şeyde intaharı düşünmekti ergenlik..Yollanmayacak mektuplar yazıp kendin okuyup ağlamaktı saflık.. saftık..tertemizdik.. Hayat ozaman bile zor gelirdi...
Keşke şimdi ergen olsam...Yüzümde sivilceler çıksa ses etmem gerçekten :)
